Hoofdsectie

Ik geef het niet, de mijne!


In ons trouwverhaal wordt Pozzi bezocht door haar vriend, Christopher. En zoals ze meestal zijn, struikelen ze.


Op een grijze dag zat Poci onverschillig in zijn kamer.
- Ik verveel me. Wat kunt u dan doen? vroeg hij verveeld.
- Laten we je vriend bellen, Christopher! Stelde moeder voor.
Poci's ogen lichtten op toen hij dol was op spelen met Christopher. Moeder nam de telefoon op en belde Christopher's moeder.
Ze klopten snel. Poci rende opgewonden naar de deur.
- Christopher is er! schreeuwde hij aan het einde.
Moeder haastte zich naar de ingang en opende de deur. - Kom binnen! Poci verwachtte haar kleine vriend.
zei hij tegen de gasten.
Christopher's moeder hielp haar kleine jongen zijn jas, hoed en schoenen uit te doen. Christopher en Poci verdwenen in een oogwenk op de trap naar de kinderkamer. De kinderkamer werd luid met kinderachtig geluid. De blauwe locomotief rolde rond op de rails en stopte bij één station. De kranen kwamen ook aan het werk en laadden kolen in de treinwagons. De Red Diesel-locomotief ging ook voorbij en brak snel cirkels in de kinderkamer.
- Bladerdeeg! de stoom kookte luid.
- kom op! Schreeuwde Kristof terwijl hij de kleine blauwe locomotief tot stilstand bracht.
- kom op! Poci bleef kronkelen.
- Nee, de passagiers hebben nog niet ingecheckt! zei Kristuf vastberaden.
- Maar ze hebben gebeld. Laten we gaan! - sterk Poci.
De bestuurder van de locomotief, een van mijn meest geërgerde, is:
- Gaan we nu weg of niet? vroeg hij onschuldig.
- Noah! schreeuwde het kleine broertje.
- Deeeeee! Mompelde Poci.
Er was een grote controverse en de twee jongens reden in de locomotief.
De pion viel uit het locvenster.
- Wat een ding! Stop er meteen mee! mompelde hij tegen de jongens.
- Mijne! schreeuwde Poci.
- Ik speel er nu mee! Schreeuwde Christopher.
- Doe ik niet. De enyйm! Zei Poci.
De mijne zat bovenop de storm. "Het zou het beste zijn als ik snel zou stoppen", dacht hij.
Toen ging de deur naar de kinderkamer open. Moeder stopte voor de deur. Hij zag er erg overstuur uit.
- Wat is dat voor een schreeuw? vroeg hij aan de jongens.
"Christopher nam mijn locomotief," klaagde Poci.
"Ik zal gewoon met hem spelen," verdedigde Kristuf.
- Mijne! - sterk Poci.
- Hij is van jou. Maar Christopher wil ook met hem spelen. Je kunt er zelfs mee spelen als Kristuf thuis is. Maar de enigen zijn saai! Dat weet jij ook, nietwaar? Mama zei zachtjes. - Tenzij je vriend hier was, verveelde hij zich. Vrienden zijn saaie spellen zonder een woord! Mam ging door.
De twee kleine jongens zwijgen. We luisterden aandachtig naar mama.
- Laat Kristof zien hoe je locomotief kan schijnen! Zei mama terwijl ze de jongens streelde.
- Dwaas? nieuwsgierigheid glinsterde in Christopher's ogen.
- ja! Kijk, je moet hier drukken! Zei Poci gelukkig.
- Uh, maar super! Kiprуbбlhatom? vroeg het kleine broertje.
- natuurlijk! Poci stemde toe en maakte de loc vriendelijk.
- Maar waar is de man van de bestuurder?
"Niet in de locomotief," gluurde Kristouf door het kleine raam.
"Hier ben ik!" Een zwakke stem kwam uit een van de sterrenbeelden. "Ik stopte omdat je ruzie had en dan rijd ik niet met de locomotief," zei de man nadrukkelijk. - Ik speel gewoon met goede vrienden!
- We zijn goede vrienden! zeiden de twee kleine jongens tegelijk.
- Niet meer vechten! Zei Poci.
- Niet echt. Nooit meer! - Kristouf toegevoegd.
Op dit punt sprong mijn man terug in de locomotief en bleef spelen, maar nu zonder een gevecht.
De trein was inderdaad zoveel opwindender. Er was eens Poci, later Kristuf, die de locomotief bestuurde. En hij was gelukkig en wist precies wanneer hij moest beginnen en stoppen omdat de jongens er niet over hadden gepraat.


Video: Jo Vally: Ik geef het niet op (Oktober 2021).